De Pannenkoek-experience

De Pannenkoek-experience

De poedersuiker stond niet op tafel, toen we afgelopen zaterdag met het gezin in het pannenkoekenhuis waren. Maar nadat we er naar vroegen, werd deze natuurlijk gebracht. Gewoon, in zo’n witte bus. Zoals je van poedersuiker gewend bent.

Ik herinnerde me ineens dat we jaren geleden na een lange boswandeling op de Posbank naar het (in mijn ogen wereldberoemde) pannenkoekenhuis in Rheden, aan de voet van de Posbank, gingen. Ik was daar als kind vaak geweest. Ze hadden van die authentieke rood-wit-geblokte gordijntjes en tafelkleedjes. Anyway, ik herinnerde me dus dat specifieke bezoek, toen ik daar als volwassene, moeder zelfs ondertussen, weer kwam. We bestelden drankjes, pannenkoeken, the whole sjabang. En we vroegen om de poedersuiker, die niet op tafel stond.

‘Wilt u dat op uw pannenkoek?’ vroeg de serveerster. ‘Nee, zei ik, gewoon, op tafel. Zodat we zelf kunnen strooien.’ ‘Dat kan niet.’ Zei de serveerster. Mijn emoties deden %^&*%$#. En mijn gezichtsuitdrukking waarschijnlijk ook. IJzig reageerde ik: ‘Hoezo kan dat niet? Dit is toch een pannenkoekenhuis? Dan kunnen we toch suiker krijgen?’. De serveerster ging zich ondertussen een beetje ongemakkelijk voelen. ‘Dat doen wij niet meer’, zei ze. ‘Dat geeft zo’n rommel.’Mijn man keek ondertussen ook licht gepijnigd. Hij wist heus wel een beetje met wie hij destijds in het huwelijksbootje was gestapt, maar als ik mijn 100% adrem hoed opzet, kan hij zich altijd nog licht ongemakkelijk gaan voelen. Je ziet hem denken ‘laat nou maar…’ maar hij weet dat dat geen zin heeft, dus hij slikt het in.

Affijn. Ik had ondertussen gevraagd of ik de manager kon spreken. Als ik nu ga zeggen dat er een stuisse dame op ons afstapte geloof je me niet, maar dat was dus wel het geval. Ze legde me met heel veel woorden uit ‘dat we geen suiker konden krijgen’. Ik zei nogmaals dat dit een pannenkoekenhuis was, dat we hier met kinderen waren, en dat we suiker wilden. Nee, niet op onze pannenkoek, maar los op tafel. Zodat we zelf konden strooien. Uiteindelijk bracht ze ons met een zuur gezicht 4 zakjes poedersuiker. Van die zakjes die je ook bij je oliebollen krijgt. Ik lachte zoetsappig en gaf mijn bloedjes van zonen hun poedersuiker.

Dit verhaal kwam na al die jaren weer boven. Omdat ik het tot op de dag van vandaag te dwaas voor woorden vind, dat je in een pannenkoekenhuis geen suiker serveert. Poedersuiker en Stroop, maken tenslotte samen met de herrie en de pannenkoeken de Experience. Als je je klanten die experience ontneemt, zijn ze ontevreden.

Welke experience verwachten jouw klanten van jou? Met een beetje pech valt de boekhoud-experience in het rijtje van de tandarts-experience. Het moet-nu-eenmaal-een-paar-keer-per-jaar. Zou je dat niet liever anders zien? Zou je niet liever zien dat je klanten er naar uit kijken om met je af te spreken? Omdat je ze helpt je doelen te behalen? En realiseer je je wat een gat in de markt je dan te pakken hebt? Als jij die boekhouder bent waar klanten graag naar toe gaan? Tussen al die boekhouders die ze liever mijden? Dat kan. Kom 25 & 26 juni naar Profitcon. Dan geven we je de tools en de inspiratie om dat te realiseren. Dat jij een onevenaarbare ervaring bij je klanten achterlaat!

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.